دموکراسی و نژادپرستی بر ایده هایی استوار هستند که به لحاظ نظری در تقابل با هم قرار می گیرند. با این حال، در دوران معاصر شاهد رژیم‎هایی بوده ایم که علیرغم پایه ریزی بر تشکیلات لیبرال دموکراتیک، باورهای نژادپرستانه‎ی خود را در سطوح وسیع اعمال می‎کردند. در این راستا، پرسش این است که چگونه می‎توان این همنشینی عناصر متضاد (دموکراسی و نژادپرستی) را تحلیل کرد؟ فرضیه مقاله بر این است که دموکراسی به عنوان یک شیوه حکومتداری اگرچه نظمی مبتنی بر برابری سیاسی و اخلاقِ مصالحه میان گروه‎های مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی- اجتماعی است اما دایره‎ی شمولیت و انعطاف آن ممکن است محدود باشد، بدین معنا که برابری سیاسی و اخلاقِ مصالحه ی آن لزوماً شامل حال «دیگریِ مطلق» (نژادها یا هویت های متفاوت) نشود. در راستای اثبات فرضیه، پژوهش حاضر با عزیمت از دوگانه ی «ملت قومی/ فرهنگی و ملت سیاسی»، به توضیح «نحوه همشینی فرم حکمرانی مدرن و محتوای هنجاری پیشامدرن» می پردازد تا چارچوب نظری ای برای فهم پدیده ی التقاطیِ همنشینیِ دموکراسی و نژادپرستی در قالب یک رژیم سیاسی در اختیار نهد و به عنوان مطالعه موردی، بر رژیم اسرائیل و آپارتاید آفریقای جنوبی تمرکز می کند. شیوه پژوهش به صورت توصیفی- تحلیلی و منبع گردآوری داده ها مطالعه کتابخانه ای بوده است.

در این مقاله، پژوهشگر بر آن است که نشان دهد رمان دل تاریکی (1899) اثر جوزف کنراد، یک متن استعماری است و تاییدگر ایدیولوژی و سیاست استعمارگری اروپایی، به خصوص بریتانیای عصر ویکتوریا، می باشد. در این راستا، با استفاده از تحلیل بینامتنی تاریخ باوری نوین و دیدگاه های نقادانه ی منتقدان نامی مطالعات پسااستعماری، پژوهش گر می کوشد تا گفتمان نژادپرستی متن را مشخص کند، و بدین ترتیب نشان دهد که رمان کنراد در حقیقت بخشی از نظام استعمارگری اروپایی است که با واژگون نمایی و فرومایه انگاری آفریقا و بومیان، تصویری ترسناک و ناخوشایند از سرزمین و مردمان غیراروپایی ترسیم کرده است تا بر لزوم سلطه ی استعماری آفریقا تاکید کند.

زمینه و هدف: اسلام هراسی یا اسلام ستیزی به ترس، نفرت یا تبعیض علیه دین اسلام یا مسلمانان به طور کلی گفته می شود، به ویژه هنگامی که به عنوان یک نیروی ژئوپلتیک یا منبع تروریسم تلقی می شود. جدال درباره معنی این واژه همچنان مورد بحث است و برخی آن را مشکل ساز می دانند. بسیاری از محققان اسلام هراسی را نوعی بیگانه هراسی یا نژادپرستی می دانند، اگرچه مشروعیت این تعریف مورد مناقشه است. برخی از محققان اسلام هراسی و نژادپرستی را تا حدی پدیده های همپوشانی می دانند، در حالی که برخی دیگر این رابطه را در درجه اول به این دلیل که دین یک نژاد نیست، مورد مناقشه قرار می دهند. علل و ویژگی های اسلام هراسی نیز موضوعات مورد بحث است، لذا سؤالاتی که در این مقاله به دنبال پاسخ آن ها هستیم، این است که آیا می توان اسلام هراسی را در زیرمجموعه جرائم مبتنی بر نفرت قرار داد یا خیر و اینکه در کشور آمریکا که خواستگاه اصلی اسلام هراسی است، به چه شکلی به این موضوع نگاه می شود. روش: روش تحقیق پژوهش پیش رو، توصیفی ـ تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات، مطالعات کتابخانه ای است. ملاحظات اخلاقی: این مقاله به اصول اخلاقی، صداقت، رعایت حقوق، رازداری و اصل مالکیت مادی ـ معنوی پایبند بوده است. یافته ها: یافته های این تحقیق که از روش توصیفی ـ تحلیلی و با گردآوری اطلاعات از منابع کتابخانه ای انجام گرفته است، مشخص می کند که مهم ترین هدف از اسلام هراسی، دشمن سازی، جلوگیری از گرایش به اسلام، مقابله با انقلاب اسلامی ایران و تداوم حضور نظامی در منطقه، با ابزارهایی نظیر رسانه، گروه های افراطی، سیاستمداران پرنفوذ، تحریم کشورهای اسلامی و دیپلماسی عمومی بهره برده شده است که پیامدهای بدی را هم در داخل آمریکا و هم در خارج از آن مانند قتل و کشتار و برخورد امنیتی ـ پلیسی، توهین به مقدسات و غارت منابع کشورهای اسلامی را به همراه داشته است و نتایج این تحقیق حکایت از آن دارد که اسلام هراسی به عنوان یک دیدگاه در آمریکا از اهمیت زیادی برخوردار است، لذا به صورت برنامه ریزی شده در راستای گسترش نفرت و تبعیض این اعمال در کشور آمریکا انجام می گیرد. نتیجه گیری: یافته های ارائه شده نشان می دهد که نژاد شکل نمادین اسلام هراسی است. مطابق با اشکال نمادین اسلام هراسی پیش از انتشار از طریق وقایع تبعیض ضد مسلمانان، پخش، تولید و ساخته می شوند. حوادث بررسی شده در این مقاله نشان می دهد که اسلام هراسی در حوزه نقد «عقلانی» از اسلام یا مسلمانان نیست. این اغلب تبعیض علیه افرادی است که از نظر اکثریت شهروندان ایالات متحده متفاوت به نظر می رسند. تجلی اسلام هراسی در ایالات متحده همچنین اغلب تعصبات نژادی و مذهبی را در هم می آمیزد، عمدتاً به این دلیل که مسلمان کلیشه ای به عنوان یک شخصیت شوم ساخته شده است: ریش دار، تروریست تیره پوست و عمامه پوش که توسط اعمال مذهبی باستانی ادراک شده هدایت می شود. تولید مسلمانان به عنوان «کهن الگوهای مرئی»، معانی منفی ارزیابی شده درباره اسلام و مسلمانان در ایالات متحده را حفظ و تداوم می بخشد.

نژادپرستی در معنای فراگیر خود به معنای برتری برخی انسان ها بر برخی دیگر به واسطه نوع نژاد آن هاست. در برخی سیستم های اخلاقی، همچون دستگاه فلسفه اخلاق کانت، موضوع نژادپرستی، همانند بسیاری از موضوعات موردی دیگری، مورد توجه خاص قرار نگرفته است. اما این امر بدین معنا نیست که نتوان بر اساس آن سیستم، نژادپرستی را بررسی کرد. در این نوشتار سعی بر آن است تا بر اساس دستگاه اخلاقی کانت و با شرح و توضیح «اختیار» به عنوان پیش فرض و اساس هر عمل اخلاقی، به استخراج و استنتاج نظر کانت در باب بحث نژادپرستی پرداخته شود. در فرجامین تحقیق، این نتیجه رخ خواهد نمود که کانت، بر اساس دستگاه اخلاقی خود، نمی تواند نژادپرستی را موجه بداند. در نظر کانت، فضیلت اخلاقی عبارت است از ادای تکلیف یا فعل مطابق تکلیف، که این امر نمی تواند ارتباطی با نوع نژاد فاعل فعل داشته باشد. برای آنکه نتایج عملی این موضوع را بتوانیم در صحنه واقعی اجتماع پی بگیریم، نظام بین المللی حقوق بشر به عنوان مرجع عام رسیدگی به این موضوعات، مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. سعی شده است در بررسی های انجام پذیرفته در نظام بین المللی حقوق بشر، بحث اختیار انسان برای عدم پذیرش نژادش به عنوان نژاد پست تر و ارزش ذاتی انسان ها در کانت و این نظام نیز مورد نظر باشد.

نژادپرستی یک نظام اجتماعی خاص بر مبنای تسلط است که در آن گروه های نژادی و اعضای آنها (اکثریت) با روش های متنوع از قدرت خود در تعامل با گروه های نژادی دیگر و اعضایشان (اقلیت) سوء استفاده می کنند (ون دایک، a1993). نژادپرستی نوین پنهان است، بنابراین یافتن نژادپرستی در گفتمان ها و متون جدید نیاز به راهکارهای ویژه دارد. نخبگان قدرت رسانه ها را کنترل می کنند و به آنها دسترسی دارند، و بر مردم تأثیر می گذارند. تئون ون دایک ساخت ها و راهکارهایی (نظریة بازتولید نژادپرستی، a1993) را در کشف نژادپرستی ارائه می کند، که عبارتند از ساخت های سطحی (روساخت) و ساخت های معنایی (زیر ساخت). در این پژوهش، پژوهشگران براساس ساخت های پیشنهادی ون دایک تلاش می کنند این ساخت ها را در گفتمان سخنرانی های ترامپ در انتخابات سال 2016 (برگرفته از سایت خبری نیویورک تایمز) کشف کنند. یافته ها تحقیق حاضر نشان می دهد ترامپ مذهب، ملیت و فرهنگ مهاجران را نیز در نظر می گیرد و در گفتمان وی بسیاری از ساخت های سطحی و معنایی با فراوانی متفاوتی یافت می شوند. به طور کلی، نتایج این پژوهش با پژوهش های ون دایک در مورد نژادپرستی هم راستا و هماهنگ است.

وجود شکاف میان واقعیت و آنچه در رسانه ها ارایه می شود، سبب شده تلاش های بسیاری برای توصیف و تبیینِ چگونگی و چرایی شکل گیری بازنمایی های رسانه ای از جهان خارج صورت گیرد. در سایه این تلاش ها، امروزه بازنمایی رسانه ای به مفهومی بنیادین در مطالعات فرهنگی و رسانه ای تبدیل شده است. بر اساس فرض های اولیه مطالعات فرهنگی، در بررسی متون رسانه ای، مولفه های ایدئولوژیک و اجتماعی موجود در ورای این متون و تاثیر آن در شکل گیری نگاه مخاطبان، امری است که باید به شکل جدی مدنظر قرار گیرد. در میان محصولات رسانه ای موجود، سینمای هالیوود در ارایه بازنمایی های رسانه ای از جهان خارج، موقعیت منحصر به فرد و بی بدیلی دارد. این تحقیق به بررسی «گفتمانی در درون گفتمانی دیگر» می پردازد. به این صورت که تصویر ایران در چهارچوبی از صورت بندی کلی شرق (و در اندازه کوچک تر؛ اسلام) در جهان غرب و به ویژه امریکا مورد بررسی قرار می گیرد‍. برای رسیدن به این هدف، فراورده های سینمایی هالیوود به عنوان یک رسانه، و بخشی از رسانه های امریکایی در نظر گرفته می شود. به این ترتیب، تحقیق حاضر به تحلیل «رسانه ای در میان رسانه های جمعی» امریکا می پردازد. بررسی فیلم های سینمایی ساخته شده در هالیوود که به نحوی با ایران مرتبط بوده اند نشان می دهد در این فیلم ها ایران به مثابه «دیگری فرودست» غرب نشان داده شده و کلیت عمل رسانه ای هالیوود را می توان بخشی از «نژادپرستی نوین» دانست. برای نیل به این هدف، از تلفیق دیدگاه های سه سنت نظری مطالعات فرهنگی، مطالعات پسااستعماری و نظریه فیلم استفاده شده است. در این منظومه نظری، مفهوم بازنمایی در مرکز مباحث نظری قرار دارد و رویکردی مرکب از نظریات استوارت هال و میشل فوکو در مورد مفهوم بازنمایی ارایه می شود. سپس دیدگاه ادوارد سعید در مطالعات پسااستعماری به عنوان مصداقی از کاربرد نظریه بازنمایی ارایه می شود. در نهایت سومین سنت نظری با عنوان نظریه فیلم، سعی در به کارگیری مضامین بازنمایی و مطالعات پسااستعماری در حوزه مطالعات سینمایی خواهد داشت.

هرچند ریشه های نژادپرستی مدرن به قرن نوزدهم و به نظریه کنت دوگوبینو برمی گردد، اما این مفهوم در بسیاری از جوامع توسعه یافته صنعتی امروزی به مثابه تثبیت برتری یک قوم بر دیگری نیست، بلکه تداعی کننده مفهوم کنترل است. به دیگر سخن، علت اصلی اعمال نژادپرستی از سوی اکثریت، بیم از قدرت گرفتن اقلیت است. در این میان، ایالات متحده پیشینه ای طولانی در مسیله نژادپرستی دارد. عمده ترین ساختارهای نژادپرستانه در آمریکا شامل برده داری، جداسازی نژادی، مدارس جداگانه برای سرخ پوستان و اردوگاه های بزرگ بازداشت پناه جویان خارجی بوده است. مقاله حاضر درصدد ارایه پاسخی متقن به این پرسش است که مهم ترین چالش های سیاه پوستان در ایالات متحده به ویژه از زمان ریاست جمهوری دونالد ترامپ چه بوده است و در ادامه مهم ترین پیامدهای این مسیله را چه مواردی می توان دانست؟ یافته های مقاله که با استفاده از تیوری محرومیت نسبی تد رابرت گر و استفاده از روش جامعه شناسی تاریخی (روش تحقیق) است، نشان دهنده محرومیت های اقتصادی، سیاسی، مدنی و امنیتی سیاهان در ایالات متحده است. پیامدهای این مسیله نیز در سطح خرد شامل مواردی همچون تعمیق شکاف میان دولت-ملت، تغییر در هندسه قدرت و شکاف های فزاینده در میان جمهوری خواهان است و در سطح کلان نیز می توان به سه مسیله شکل گیری جنبش های رادیکال سیاهان در آمریکا، استقلال و جدایی برخی از ایالت ها و تشدید ناامنی ها اشاره کرد.

هدف: فوتبال که یکی از محبوب ترین رشته های ورزشی در اقصی نقاط این کره خاکی است، در سال های اخیر، به محل جولان افرادی تبدیل شده که با ایجاد محیط های نژادپرستانه و سردادن شعارهای قومیتی، سبب تفرقه در بین تماشاگران شده است؛ پدیده ای که در فوتبال ایران نیز در قالب قوم گرایی قابل مشاهده است. بنابراین در این پژوهش، سعی بر این است قوم گرایی در بین هواداران فوتبال ایران مورد مطالعه قرارگیرد.روش شناسی: روش پژوهش، از نوع کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. برای انجام این پژوهش، با هواداران فوتبال ایران از قومیت های ترک، فارس و عرب مصاحبه شد. روش نمونه گیری ملاکی بود و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت.یافته ها: با توجه به یافته های پژوهش حاضر، پدیده قوم گرایی بین هواداران فوتبال ایران تلفیقی از دو مضمون اصلی قوم گرایی واکنشی و سهوی و قوم گرایی کنشی و تعمدی است.نتیجه گیری: مضمون قوم گرایی واکنشی و سهوی نمایان گر رفتارهای واکنشی است؛ یعنی افراد به حوادث موجود در جامعه واکنش نشان داده و نارضایتی خود را در بسترهای ورزشی با شعارهای قومیتی نشان می دهند اما در مضمون قوم گرایی کنشی و تعمدی، بیانگر استفاده افراد از ورزشگاه ها برای تبلیغ عقاید سیاسی خود هست. با توجه به نتایج به دست ‎آمده پیشنهاد می شود به مواجه سلبی و ایجابی این پدیده در ورزشگاه های فوتبال تا باعث بروز ناهنجارهای مخرب در جامعه و تخریب وجه فوتبال ایران نگردد.